بررسي اسيب شناسي و باليني ضايعات خوش خيم و بدخيم آنوس در طي سال هاي ۱۳۸۵ لغايت ۱۳۹۵ در بيمارستان شهيد صدوقي يزد

مقدمه: درگيري آنوس و پوست اطراف آن يكي از شكايت هاي معمول در درمانگاه گوارش مي باشد و با اين حال نئوپلاسم هاي كانال مقعد و پوست غير معمول است. اين مطالعه با هدف بررسي كلينيكوپاتولوژي ضايعات خوش خيم و بدخيم آنوس انجام گرفت. روش بررسي: كليه بيمارانى كه در طى سال هاى ١٣٨٥ الى ١٣٩٥ با تشخيص اوليه ضايعه آنال تحت بيوپسى و يا اكسيزيون قرار گرفته بودند و به بخش پاتولوژي بيمارستان شهيد صدوقي يزد مراجعه كرده بودند وارد مطالعه شدند. اطلاعات دموگرافيك از جمله سن، جنس، علائم باليني و تشخيص هيستوپاتولوژيك وارد چك ليست از قبل تهيه شده گرديدند. سپس توسط نرم افزار اماري SPSS مورد تجزيه و تحليل اماري قرار گرفتند.موارد pv كمتر از ۰.۰۵ ار لحاظ اماري معني دار تلقي شدند. يافته ها : از كل1662 بيمار 934 نفر مرد (56.2%) و 728 نفر (43.8%) زن بودند. ميانگين سني بيماران 42.4 با انحراف معيار 15.7 سال و دامنه تغييرات 15 تا 87 سال بود. شايعترين تومور بدخيم ناحيه آنوس آدنوكارسينوما (76.5%) و سپس ملانوم بدخيم (17.6%) بود. فراواني تومورهاي بدخيم در مردان بيشتر از زنان بوده است. شايعترين علامت در بيماران مبتلا به تومورهاي بدخيم، خونريزي بود. شايعترين ضايعه خوش خيم هموروئيد (66.5%) بود. اكثريت ضايعات خوش خيم در سنين زير 50 سال بوده اند و شايعترين علامت باليني در تومورهاي خوش خيم احساس توده (63.3%) بوده است. نتيجه‌گيري:در اين مطالعه بر خلاف ساير مطالعات ادنوكارسينوم انوس شايع ترين تومور بوده كه فراواني ان در جنس مذكر بيشتر بوده است.