مقايسه اثر تمرين تناوبي شديد و تداومي بر سطوح پلاسمايي فاكتورهاي فيبرينوليتيك در بيماران CAD

زمينه و هدف: تضعيف عملكرد فيبرينوليز يك عامل پاتوژنيك بسيار مهم در پيشرفت بيماري CAD محسوب مي‌شود و تمرينات ورزشي مختلف از روش‌هاي متفاوتي باعث بهبود عملكرد سيستم فيبرينوليتيك در اين بيماران مي‌شوند. اين تحقيق اثر دو نوع تمرين تناوبي و تداومي را بر برخي شاخص‌هاي فيبرينوليتيك بيماران CAD مطالعه مي‌كند. روش بررسي: تعداد 30 نفر بيمار واجد شرايط به صورت داوطلبانه در 3 گروه تمرين تناوبي، تمرين تداومي و گروه كنترل تقسيم و گروه‌هاي تمريني به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته تمرين كردند. تغييرات آنتي‌ژن TAFI و كمپلكس tPA/PAI1 قبل و بعد از دوره تمرين با استفاده از آزمون آماري كوواريانس آناليز شدند. يافته ها: بين تغييرات آنتي‌ژن TAFI در گروه‌هاي كنترل با تناوبي و همچنين كنترل با تداومي تفاوت معني‌داري وجود نداشت (0.05 P) اما كمپلكس t-PA/PAI-1 در هردو گروه تناوبي (0.001=p) و تداومي (0.001=p) نسبت به گروه كنترل به طور معني‌داري كاهش يافت. كاهش آنتي‌ژن TAFI در گروه تناوبي به طور معني‌داري بيشتر از گروه تداومي بود (P=0.028) در مقابل كاهش كمپلكس t-PA/PAI1 در گروه تداومي به طور معني‌داري بيشتر از گروه تناوبي بود (P=0.024). نتيجه گيري: به نظر مي رسد تمرينات تناوبي و تداومي هر كدام از طريق مكانيزم جداگانه‌اي باعث ايجاد اثرات مطلوب در سيستم فيبرينوليتيك بيماران CAD مي‌شوند و شايد بتوان گفت كه استفاده از هر دو نوع تمرين براي بهبود عملكرد اين سيستم در بيماران CAD ضروري است.