بررسي صحت الگوريتم‌هاي سيستم‌هاي طراحي درمان راديوتراپي با استفاده از شبيه سازي مونت‌كارلو در ناهمگني ريه

زمينه و هدف: اختلاف ميان توزيع دز ناشي از سيستم هاي طراحي درمان و دز بدن بيمار وابسته به نحوۀ محاسبات الگوريتم هاي اين سيستم ها مي باشد، كه اين اختلاف در ناهمگني هايي همانند ريه بيشتر به نظر مي رسد. به دليل پيش بيني دقيق توزيع دز بيمار توسط روش هاي مونت كارلو، در اين پروژه به مقايسۀ توزيع دز حاصل از الگوريتم هاي مختلف سيستم طراحي درمان Isogray با توزيع دز حاصل از مونت كارلو در آب و ريه پرداخته شده است. روش بررسي: در اين مطالعه، مقايسه اي ميان منحني PDD حاصل از الگوريتم هاي سيستم طراحي درمان Isogray با داده هاي ناشي از شبيه سازي در بافت همگن آب صورت گرفت. در ادامه اختلاف ميان توزيع دز حاصل از اين الگوريتم ها با توزيع دز ناشي از برنامه CT2MCNP را به دست آورده و ميزان دقت الگوريتم هاي مختلف در ناهمگني ريه مورد بررسي قرار گرفت. يافته ها: الگوريتم هاي Collapsed cone، ConvolutionFFT و Superposition در ناهمگني ريه به ترتيب داراي ميزان اختلاف 5%، 6% و 7% نسبت به داده هاي حاصل از شبيه سازي مي باشند. اين اختلاف در مورد بيشينه دز ارائه شده اين الگوريتم ها 7% به دست آورده شد. در آب تفاوت قابل ملاحظه اي ميان داده هاي ناشي از الگوريتم ها و شبيه سازي مشاهده نشد و اين اختلاف كمتر از 1% به دست آورده شد. نتيجه گيري: در ناهمگني ريه، ميزان خطاي ناشي از نحوۀ انجام محاسبات الگوريتم هاي سيستم طراحي درمان قابل توجه بوده و بايستي در امور كلينيكي مد نظر قرار داده شود در حالي كه ميزان اين خطا در بافت همگن آب ناچيز است.