شيوع اسيفيكاسيون ليگامان استيلو هايوئيد طويل شده در بيماران مراجعه‌كننده به دانشكدۀ دندان‌پزشكي دانشگاه علوم پزشكي جندي‌شاپور اهواز در سال‌هاي 1392-1391

زمينه و هدف: طويل شدن و كلسيفيه شدن كمپلكس ليگامان استيلوهيوئيد كه ممكن است با سندرم ايگل مرتبط باشد مي تواند سبب بروز دردهاي صورت و ديسفاژي شود. هدف از اين مطالعه، بررسي شيوع طويل شدن كمپلكس ليگامان استيلوهيوئيد با استفاده از راديوگرافي هاي پانوراميك بيماران بود. روش بررسي: نمونه هاي راديوگرافي طي سال هاي 1391 تا 1392 (396 بيمار) از بخش راديولوژي دانشكده دندانپزشكي جندي شاپور اهواز بررسي شدند. مجموعۀ ليگامان استيلوهيوئيد كلسيفيه شده از قاعدۀ كرانيال تا نوك استخواني هر زائده اندازه گيري شدند. منيراليزاسيون مجموعه در حد 25 ميلي متر به عنوان طبيعي در نظر گرفته شد و بيش از آن تحت عنوان اسيفيكاسيون تلقي گرديد. يافته ها: اسيفيكاسيون ليگامان استيلوهايوئيد در هر دو جنس مشاهده شد اما شيوع آن در مردان (1/72%) نسبت به زنان (2/66%) بيشتر بود (05/0 p). كمپلكس ليگامان استيلوهايوئيد كلسيفيه شده، با طول متوسط mm 36، در 272 مورد از 396 بيمار يافت شد (7/68%). افزايش طول ليگامنت دو طرفه در 4/63 درصد موارد يافت شد. اختلاف ميانگين طول كمپلكس ليگامان استيلوهايوئيد براي تمام گروهاي سني و جنسي تفاوت معني داري نداشت، بجز براي گروه سني 55 سال به بالاي زنان در سمت راست (05/0 p;). نتيجه گيري: طويل شدن مجموعه كلسيفيه شده ليگامان استيلوهيوئيد در جمعيت اهواز شايع است (7/68%) و شيوع آن در مردان بيشتر از زنان است.