تأثير تمرين مقاومتي دايره‌اي بر شاخص‌هاي متابوليك در مردان مبتلا به ديابت نوع 2

زمينه و هدف: هدف از اين پژوهش بررسي تأثير تمرين مقاومتي دايره اي بر ميزان برخي از شاخص هاي متابوليك خون در مردان مبتلا به ديابت نوع 2 بود. روش بررسي : در تحقيق حاضر27 نفر مرد مبتلا به ديابت نوع 2 شهر اهواز در دو گروه تمرين مقاومتي (15 نفر، سن 02/3 ± 4/46 سال) و كنترل (12 نفر، سن 86/3 ± 6/45 سال) قرار گرفتند. آزمودني‌هاي 8 هفته برنامۀ تمرين مقاومتي ايستگاهي را 3 جلسه در هفته با شدت 3070 درصد حداكثر تكرار بيشينه (1RM) اجرا كردند. قبل و بعد از برنامه تمرين مقاومتي شاخص هاي تن سنجي و متغيرهاي بيوشيميايي تحقيق پس از 12 ساعت ناشتاي شبانه در دو مرحلۀ پيش و پس آزمون اندازه گيري شد. تحليل آماري متغيرها با استفاده از آزمون ttestو در سطح معناداري 05/0P≤ انجام شد.  يافته ها: پس از هشت هفته تمرين مقاومتي دايره اي، كاهش معناداري در گلوكز ناشتا، هموگلوبين گليكوزيله، فروكتوز آمين، مقاومت به انسولين و افزايش معناداري در ليپوپروتئين پر چگال گروه تمرين در مقايسه با پيش آزمون و گروه كنترل مشاهده شد. در حالي كه در مقادير تري گليسريد، كلسترول تام و ليپوپروتئين كم چگال گروه تمرين تغييرات معناداري در مقايسه با پيش آزمون و گروه كنترل مشاهده نشد (05/0≤P).  نتيجه گيري: به نظر مي رسد تمرينات مقاومتي دايره اي مي تواند موجب بهبود وضعيت گليسميك، مقاومت به انسولين و افزايش سطوح ليپوپروتئين پر چگال به عنوان يك شاخص مفيد عملكرد قلبيعروقي در مردان مبتلا به ديابت نوع 2 گردد.