ميزان بازگشت به فعاليت قبلي و كيفيت زندگي در بيماران جراحي‌شده شكستگي گردن فمور در بيمارستان امام خميني (ره) اهواز

زمينه و هدف: شكستگي گردن فمور در سنين بالا شايع تر است و بيماران با اين شكستگي كه درمان شده اند نيز ممكن است تا مدت ها نتوانند به وضعيت فعاليت سابق خود بازگردند و كيفيت زندگي آنها تحت تأثير قرار مي گيرد. در راستاي بررسي همين موضوع، پژوهشي در راستاي بررسي كامل و جامع كيفيت زندگي بيماران با شكستگي گردن فمور درمان شده در بيمارستان امام خميني (ره) اهواز به عنوان مركز اصلي ارتوپدي و جراحي استخوان جنوب غرب كشور طرح ريزي شد. روش بررسي: اين پژوهش با مطالعۀ پرونده هاي بيماران دچار شكستگي گردن فمور و پيگيري آنان با بررسي ميزان كيفيت زندگي با پرسش نامۀ استاندارد Eq5d صورت گرفت. همچنين اطلاعات دموگرافيك بيماران و اطلاعات درماني شامل نوع عمل جراحي و فاصلۀ شكستگي تا عمل مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت. اطلاعات با استفاده از  نسخۀ 22 نرم افزار SPSS آناليز شد. يافته ها: 127 بيمار دچار شكستگي گردن فمور بررسي شدند. ميانگين نمرۀ كيفيت زندگي بيماران دچار شكستگي گردن فمور در عمل جراحي ORIF برابر با 77/2± 22/9 ، در عمل جراحي THR برابر با  41/5±26/5، در عمل جراحي Bipolar برابر با 32/5±48/7 بوده است. تفاوت معناداري ميان كيفيت زندگي بيماران در عمل هاي جراحي مختلف وجود داشت (03/0=P). نوع عمل جراحي انجام شده با ميزان درد بيماران، رابطۀ معناداري داشت (001/0=P). نتيجه گيري: ميزان كيفيت زندگي بعد از درمان بيماران دچار شكستگي گردن فمور در حد متوسط رو به بالا قرار دارد. انتخاب نوع عمل مناسب و اقدامات حمايتي درماني پس از عمل جراحي و دورۀ درمان مي تواند تأثير مثبتي در بهبود كيفيت زندگي بيماران داشته باشد.