مقايسۀ كمي و كيفي روش‌هاي CTAB و SDS براي تخليص DNA از گياه دارويي ماريتيغال (Silybum marianum L.)

زمينه و هدف: معمولاً كيفيت DNA با عوامل مختلفي از جمله: عدم آلودگي ناشي از RNA، پروتئين، ليپيد و ساير ساختارهايي كه براي آنزيم تك پليمراز (Taq Polymerase) در واكنش زنجيره اي پليمراز (PCR) و آنزيم هاي برشي مزاحم، سنجيده مي شود. وجود تركيبات فنلي و تركيبات ثانويۀ ديگر، استخراج DNA از بافت برگ گياه دارويي ماريتيغال (Silybum marianum L.) را جهت استفاده در مطالعات ژنتيكي و بيوتكنولوژي مشكل ساخته است. روش بررسي: در اين مطالعه دو روش استخراج DNA جهت استخراج از بافت برگ 11 تودۀ ماريتيغال مورد مقايسه قرار گرفت. روش نخست بر اساس روش SDS انجام شد و در روش دوم از دستورالعمل CTAB با انجام تغييراتي استفاده گرديد. كميت DNA استخراج شده با تعيين ميزان جذب هر يك از نمونه ها در طول موج هاي260 و 280 نانومتر به وسيلۀ دستگاه اسپكتروفتومتر مشخص گرديد. در اين پژوهش كيفيت DNA از نظر وجود شكستگي و مقدار RNA استخراج شده به وسيلۀ الكتروفورز با ژل آگارز ارزيابي شد. يافته ها: در ميان روش هاي به كار گرفته شده جهت استخراج DNA از بافت برگ جمعيت هاي ماريتيغال، روش CTAB از نظر كميت و كيفيت DNA استخراج شده كارآيي پاييني داشت، در حالي كه روش SDS كارآيي مناسبي از نظر كميت، كيفيت و خلوص DNA استخراج شده نشان داد. نتيجه گيري: از آنجايي كه نسبت 280A/260A بيش از 2 نشان دهنده وجود RNA و تخريب زياد DNA و نسبت كمتر از 8/1 نشان دهندۀ وجود آلودگي پروتئيني در DNA است، بايد گفت كه در مطالعات ژنتيكي و كارهاي مهندسي ژنتيك روشي براي تخليص DNA مناسب تر است كه DNA با كيفيت و كميت بالاتري توليد كند. بسياري از مطالعات انجام گرفته نشان مي دهد كه در گياهان دارويي و گياهاني كه حاوي مواد پلي فنلي و پلي ساكاريد بالايي هستند به كارگيري روش تخليص CTAB و روش هايي كه از نظر تكنيكي نزديك به اين روش هستند كارايي مناسب تري نشان مي دهند. CTAB به عنوان يك ماده شوينده مي تواند با DNA تشكيل كمپلكس دهد و آن را از كربوهيدرات ها و پروتئين ها جدا نمايد. پلي ساكاريد هاي باقيمانده نيز به وسيلۀ NaCl غليظ حذف مي گردند.