ميزان بازگشت به فعاليت قبلي و كيفيت زندگي در بيماران جراحي‌شده شكستگي اينترتروكانتريك فمور

زمينه وهدف: هدف از انجام اين مطالعه، ارزيابي شكستگي هاي اينترتروكانتريك يكي از سه زيرگروه شكستگي هاي لگن مي باشند كه درمان جراحي نياز دارند، اين شكستگي ها مورتاليتي بالايي داشته و مي توانند عوارض و ناتواني به دنبال داشته باشند و كيفيت زندگي بيماران را تحت تأثير قرار دهند. در راستاي همين موضوع، اين پژوهش جهت بررسي كامل و جامع كيفيت زندگي اين بيماران در بيمارستان امام خميني (ره) اهواز به عنوان مركز اصلي ارتوپدي و جراحي استخوان جنوب غرب كشور طرح ريزي شد. روش بررسي: اين پژوهش با مطالعۀ پرونده هاي بيماران دچار شكستگي اينترتروكانتريك و پي گيري آنان با بررسي ميزان كيفيت زندگي با پرسش نامۀ استاندارد SF36 صورت گرفت. همچنين اطلاعات دموگرافيك بيماران و اطلاعات درماني شامل نوع عمل جراحي و فاصلۀ شكستگي تا عمل مورد بررسي و آناليز قرار گرفت. اطلاعات با استفاده از نسخۀ 22 نرم افزار SPSS آناليز شدند. يافته ها: 81 بيمار دچار شكستگي اينترتروكانتريك فمور بررسي شد. ميانگين كيفيت زندگي بيماران بر اساس پرسش نامه، 7/17±5/48 بود. ميزان كيفيت زندگي بيماران با سن، فاصلۀ زماني شكستگي تا عمل جراحي و وضعيت اقتصادي بيماران رابطۀ معناداري داشت. (P 0/0001، P 0/0001;، 0002/0=P). نتيجه گيري: ميزان كيفيت زندگي بيماران دچار شكستگي اينترتروكانتريك فمور بعد از عمل جراحي در حد متوسط رو به پايين قرار مي گيرد. لذا لزوم پي گيري درماني مراقبتي و همچنين حمايت رواني اجتماعي بيماران را كه اكثر آنها مسن هستند را مي طلبد.