تاثير آموزش سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت بر سرزندگي، لذت و سازگاري زنان مبتلا به ديابت

زمينه و هدف: اين پژوهش به بررسي تاثيرآموزش گروهي سبك زندگي ارتقادهنده سلامت، بر سرزندگي، لذت و سازگاري اجتماعي زنان مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر اصفهان در سال 1393 پرداخته است. روش بررسي: پژوهش از نوع نيمه تجربي با پيش‌آزمون پس‌آزمون و گروه كنترل بود. ابزارهاي مورد استفاده مقياس سرزندگي دسي و ريان، مقياس لذت اسنيت هميلتون و سازگاري بل بودند. براي اجراي گروه آزمايش تحت مداخله آموزش گروهي سبك زندگي ارتقاءدهنده سلامت كه بر اساس نظريه سبك زندگي ارتقادهنده سلامت والكرواكر در 6 بعد جسماني و رواني تدوين گرديده بود به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي قرار گرفتند و گروه كنترل مداخله را دريافت نكردند. يافته ها: نتايج پس‌آزمون با روش تحليل واريانس چند متغيره نشان داد  كه اجراي مداخله آموزشي سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت در مقايسه با گروه كنترل منجر به افزايش معنادار سرزندگي، لذت و سازگاري اجتماعي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 شد(001/0 p ). نتيجه گيري: اين پژوهش نشان داد كه آموزش سبك زندگي ارتقاء دهنده ي سلامت موجب افزايش سرزندگي، لذت و سازگاري اجتماعي در زنان مبتلا به ديابت نوع 2بود.