مقايسه اثر تمرينات تركيبي (مقاومتي تناوبي) شدت بالا و متوسط بر سطح پروتئين شوك حرارتي 70 سرم و كنترل قند خون در زنان چاق مبتلا به ديابت نوع II

زمينه و هدف: تمرينات ورزشي يكي از اركان درمان ديابت نوع دوم در كنار درمان هاي پزشكي و تغذيه اي مي باشد. هدف تحقيق حاضر مقايسه اثر تمرينات  تركيبي شدت بالا و متوسط بر سطح پروتئين هاي شوك حرارتي 70 سرمي (Hsp70) و كنترل قند خون در زنان چاق مبتلا به ديابت نوع دوم بود. روش بررسي: در تحقيق نيمه تجربي حاضر 24 زن مبتلا به ديابت نوع دوم و سابقه بيماري كمتر از 10 سال، به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفي در سه گروه تمرينات تركيبي باشدت بالا، تمرينات تركيبي باشدت متوسط و گروه كنترل تفكيك شدند. تمرينات تركيبي شدت متوسط (مقاومتي با 7450 درصد 1RM + تناوبي هوازي با 7050 درصد HRR) و تمرينات تركيبي شدت بالا (مقاومتي با 8570 درصد 1RM + تناوبي هوازي با 8570 درصد HRR) به مدت 12 هفته انجام شدند. براي تجزيه و تحليل آماري از آزمون هاي ttest و تحليل واريانس دو طرفه استفاده شد (05/0 ≥ P). يافته ها: پس از مداخله برنامه ورزشي، كاهش معني داري در سطوح Hsp70 سرمي، HbA1c و مقاومت به انسولين در دو گروه تمرينات تركيبي با شدت هاي بالا و متوسط نسبت به گروه كنترل مشاهده شد (05/0 P)، اما تفاوت معني داري بين دو گروه مداخله ورزش مشاهده نشد (05/0 P). نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه تمرينات تركيبي (مقاومتي هوازي تناوبي) بر كنترل قند خون و Hsp70 در زنان مبتلا به ديابت نوع دوم موثر مي باشند، اما عامل شدت ورزش، اثر گذار نيست.