تاثير تمرين هوازي بر فشارخون، هموگلوبين گليكوزيله و سختي شرياني در زنان يائسه ديابتي نوع2

زمينه و هدف: ديابت و عوارض ناشي از آن يكي از دلايل عمده امراض و كاهش كيفيت زندگي است؛ يكي از مشكلات شايع درپي ديابت سختي شريان‌ها مي‌باشد. هدف تحقيق حاضر بررسي تعيين تاثير تمرين هوازي بر فشارخون، هموگلوبين گليكوزيله و سختي‌شرياني در زنان يائسه مبتلا به ديابت نوع2 بود. روش‌بررسي: جامعه آماري تحقيق حاضر زنان يائسه ديابتي نوع2 مراجعه‌كننده به انجمن ديابت شهر شاهرود بودند كه 22 نفر به ‌صورت تصادفي به دو گروه: 1)تمرين(11 نفر) با ميانگين سني (6.2±51 سال) و توده بدن (5 ± 32.4kg/m2)  و 2كنترل(11 نفر) با ميانگين‌ سني (5.6±52.3 سال) و توده بدن (3.9 ± 29.4kg/m2)  تقسيم شدند. تمرينات شامل 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته و هر جلسه 45 الي 60  دقيقه تمرين هوازي دويدن بر روي تردميل  با شدت 7555 درصد ضربان قلب بيشينه به‌صورت پيشرونده بود. نمونه خون شركت‌كنندگان 48 ساعت قبل و پس از  دوره تمرين در حالت ناشتا جهت اندازه‌گيري هموگلوبين گليكوزيله گرفته شد. همچنين آزمون سختي‌شريان‌ها و فشار‌خون با استفاده از سيستم VaSeraVS2000 انجام شد. يافته ها: آزمون تي‌وابسته نشان‌داد، سطح فشارخون سيتوليك(0.004=p)، هموگلوبين گليكوزيله(0.004=p) و شاخص CAVI (0.002=p) در گروه تمرين بعد از مداخله كاهش‌معناداري داشت. همچنين تحليل كوواريانس(مقايسه بين‌گروهي) هم تفاوت معناداري را در شاخص CAVI  بين دو گروه نشان‌داد(0.015=p). نتيجه‌ گيري: بطور‌كلي به‌نظر مي‌رسد تمرينات هوازي بتوانند با اثرگذاري بر عوامل موثر بر كمپليانس عروقي و نيز فاكتورهاي مرتبط با گليكوزيلاسيون باعث كاهش فشارخون و سختي‌عروقي شود و از اين رو مي‌توانند به عنوان يك راهكار مناسب در اين‌شرايط استفاده شود.