پيش بيني ناپايداري ازدواج بر اساس تعارضات زناشويي با نقش واسطه‌اي افسردگي پس از زايمان

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر پيش‌بيني ناپايداري ازدواج بر اساس تعارضات زناشويي با نقش واسطه‌اي افسردگي پس از زايمان بود. روش: در اين مطالعه توصيفي همبستگي، جامعه آماري زنان زايمان كرده مراجعه كننده به مراكز بهداشتي و درماني شهر تهران در سال 1396 بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس 149 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي استفاده شده در اين تحقيق پرسشنامه هاي افسردگي پس از زايمان ادينبرگ از كاكس، هولدن و ساگوسكي(1987)، ناپايداري ازدواج ادواردز، جانسون و بوث(1987) و تعارضات زناشويي براتي و ثنايي(1372) بودند. ارزيابي مدل پيشنهادي با روش تحليل مسير و با استفاده از نرم‌افزار ايموس نسخه 24 صورت گرفت. جهت آزمون روابط غير‌مستقيم از روش بوت استراپ در دستور كامپيوتري ماكرو پريچر و هيز استفاده شد. يافته‏ها: بر اساس نتايج اين پژوهش، مدل پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود. به طوركلي نتايج نشان داد تمام مسيرهاي مستقيم معنادار شدند. مسيرغيرمستقيم تعارضات زناشويي نيز از طريق افسردگي پس از زايمان با ناپايداري ازدواج معنادار بود. نتيجه‌گيري: مدل ارزيابي شده از برازندگي مطلوبي برخوردار است و گام مهمي در جهت شناخت عوامل مؤثر بر ناپايداري ازوداج است. بنابراين مي‏تواند به عنوان الگويي مناسب براي تدوين و طراحي برنامه‌هاي پيشگيري از ناپايداري ازدواج مفيد فايده باشد.