مقايسه اثربخشي آموزش مثبت انديشي مبتني بر آموزه هاي ديني با آموزش خانواده به شيوه شناختي – رفتاري(CBT)بر تاب آوري زوجين

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي آموزش مثبت انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني با آموزش خانواده به شيوه شناختي _رفتاري (CBT) بر تاب آوريزوجين بود. روش پژوهش آزمايشي به شيوه پيش آزمون – پس‌آزمون با گروه گواه و انجام پيگيري است.جامعه آماري در پژوهش حاضر شامل كليه زوجيني (120نفر) است كه فرزندانشان در سال تحصيلي 1396-97 به تحصيل مشغول بودند و تعداد30 زوج، (60 نفر) بر اساس نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفي ساده در دو گروه آزمايشي و گروه گواه (هر گروه شامل 10زوج)گماردهشدند. گروه آزمايشي مثبت انديشي و گروه آزمايشي خانواده هر كدام بصورت جداگانه ده جلسه 1.5 ساعته مورد آموزش مثبت انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني و آموزش خانواده به شيوه شناختي _ رفتاري (CBT) قرار گرفتند. براي جمع آوري داده‌ها از پرسشنامه تاب آوري(CDRAS)، استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كواريانس تك متغييري (آنكوا)نشان داد كه تأثير آموزش مثبت انديشي مبتني بر آموزه‌هاي ديني در مقايسه با آموزش خانواده به شيوه شناختي _ رفتاري بر تاب آوري زوجين بيشتر است. همچنين نتايج پيگيري يك ماهه نشان دهنده ماندگاري اثر آموزش مثبت انديشي بود. سطح معني داري در اين پژوهش 0.001=P مي باشد.