مقايسه توانايي ديداري فضايي، برنامه‌ريزي‌‌شناختي و حافظه كوتاه مدت در دانش آموزان با و بدون اختلال نوشتن

اين مطالعه با هدف مقايسه نيم‌رخ‌هاي شناختي (حافظه‌كاري ديداري فضايي، حافظه كوتاه مدت و برنامه‌ريزي شناختي) دركودكان داراي اختلال نوشتن و عادي انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع علي مقايسه اي بود. جامعه آماري شامل دانش آموزان پسر سنين7 تا  11سال داراي اختلال يادگيري خاص شهر اردبيل بودند كه در مراكز اختلال يادگيري در سال تحصيلي 9493 مشغول به تحصيل بودند. از بين دانش آموزان30 دانش آموز با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. گروه بهنجار نيز شامل30 دانش آموز بهنجار بود كه با توجه به سن، هوش، وضعيت اجتماعي اقتصادي مقطع تحصيلي و عدم سابقه اختلال هاي روان شناختي از بين چند مدرسه به منظور مقايسه با اين گروه ها همتا و با روش تصادفي انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مقياس هاي ديداري فضايي بنتون، مازهاي پرتئوس، فراخناي حافظه كوتاه مدت روبه جلو و معكوس وكسلر جمع آوري و از طريق تحليل واريانس چند متغيري (مانوا) تحليل شدند. يافته هاي اين پژوهش نشان داد كه دانش آموزان داراي اختلال نوشتن در حافظه ديداري فضايي، برنامه‌ريزي شناختي و حافظه كوتاه مدت با دانش آموزان عادي تفاوت معناداري دارند و در اين مولفه ها به صورت معناداري پايئن تر از همتايان عادي خودبودند. بنابراين دانش آموزان داراي اختلال نوشتن عملكرد پائين تري نسبت به دانش آموزان عادي در مولفه هاي حافظه‌كاري ديداري فضايي، حافظه كوتاه مدت و برنامه‌ريزي شناختي دارند.