واكاوي نظريه تعامل‌گرايي نمادين و دلالت‌هاي آن در برنامه‌ درسي

اين پژوهش با هدف واكاوي دلالت‌هاي نظريه تعامل‌گرايي نمادين در عناصر برنامه درسي انجام گرفت. از روش كيفي «جستار نظرورزانه» و از ابزار «بررسي مستندات» به‌منظور گرد‌آوري اطلاعات استفاده شد. مباني نظري، نظريه تعامل‌گرايي نمادين، مطالعه و بررسي و دلالت‌هاي آن در عناصر برنامه درسي از منظر ميلر (هدف‌ها، دانش‌آموز، معلم، روش ياددهي و يادگيري، ويژگي‌هاي محيط آموزش و ارزشيابي) استخراج شد. بر اساس يافته‌ها هدف‌هاي برنامه درسي بايد پويا، كثرت‌گرايانه، انعطاف‌پذير، تعاملي و واقع‌گرايانه باشد. فراگير فعال، مسئول يادگيري خود، مشاركت‌كننده در يادگيري و تعامل‌گرا است. معلم بايد؛ فراهم‌كننده تجارب، مشاركت پذير و تسهيلگر باشد. روش ياددهي يادگيري تعاملي، فرايندمحور و مبتني بر مشاركت است. محيط يادگيري؛ پذيرا، غني و چالش‌برانگيز، پويا و غير ايستا، صميمي و شخصي است و ارزشيابي برنامه درسي با روش‌هاي سنجش عملكردي، فرايندمحور، توجه به داده‌هاي كمي و كيفي و اجتماع‌مدار انجام مي‌گيرد.