بررسيِ تقابلِ سنّت (اسطوره، دين و تاريخ باستان) و مدرنيسم در انديشه و آثار ملك‏ الشّعراي بهار

از ميان شاعران عصر مشروطيّت كم‏تر شاعري را مانند ملك‏الشّعراي بهار مي‏توان سراغ داشت كه مضامين و درون‏مايه‏هاي شعر او، تركيبي از دو جنبۀ كهنه و نو باشد. بهار از واپسين شاعران قصيده‏پرداز، سنّت‏گرا و نامدار ايران است كه ابعاد شخصيّتش چندگانه است. او علاوه بر اينكه سياست‏مداري مجرّب و نامي است، شاعري آزادي‏خواه و متجدّد نيز هست. وي به تاريخ و گذشتۀ ايران با مباهات مي‏نگرد و همواره بدان مي‏بالد. كم­تر شعري در ديوان بهار مي‏توان ديد كه در آن، تلميح يا اشاره‏اي به اسطوره‏هاي كهن و داستان‏هاي تاريخي نباشد. از سوي ديگر، بهار شاعري معتدل و سياست مداري مدرن است كه عميقاً ظهور و ضرورت مدرنيسم را درك كرده و از پيشگامان و مدافعان اصلاح و تجدّد در جامعۀ عصر خود است. از اين روي مقاله مي­كوشد تا بر پايۀ رويكردهاي سه­گانۀ اسطوره، دين و تاريخ از يك سو و مدرنيسم از ديگر سو، شيوه‏ها و ابعاد نگاه اين دو رويكرد متقابل را در انديشه و آثار بهار كه خود هرگز در گذشته و اساطير متوقّف نگرديده و اهميّت تجدّد را نيز به درستي درك و تجربه نموده است، بررسي نمايد.