بازخواني بلاغتِ «واو آغازين» در نثر مرسل با تأكيد بر قطب مجازي زبان

واو آغازين در دورۀ نثر فارسي مرسل بسامد بالايي دارد و با عدول از زبان معيار يك پديدۀ سبكي به شمار مي‌آيد. قرار گرفتن اين حرف در آغاز جمله‌‌ها، چه نقشِ زيبايي‌شناختي در نثر مرسل دارد؟ اين مقاله براي يافتن پاسخ مناسب با روش توصيفي تحليلي و مبتني بر سبك شناسي ساختارگرا با تأكيد بر علم معاني، آراي بلاغيون و نحويون را مطالعه نموده و با تكيه بر نظريۀ قطب مجازي زبان به شيوۀ استقرايي متون نثر مرسل را تحليل كرده است. نتايج نشان مي‌دهد كه واو آغازين در ساختار نثر مرسل تحت تأثير زبان عربي نبوده، بلكه به عنوان ابزار مهمِ فارسي، درونۀ زبان را متحول كرده و ضمن مجازي كردن زبان از طريق جاي‌گرداني نحوي، با كاركرد عاطفي، موسيقايي، ايجاز، انسجام متن، ايجاد توازن نحوي، تحميل دلالت‌هاي ثانويه بر متن، آرايش واژگان و تقويت امكانات ادبي به شكل معناداري نثر مرسل را هنري و زيبا كرده است.