استدلالي نو براي موجوديت وجود در فلسفه صدرا

اين مقاله به دنبال دو هدف است: نخست برقراري ارتباطي ميان معناي «موجود» و موجوديت وجود؛ و دوم تنظيم استدلالي نو در دفاع از موجوديت وجود. استدلال خواهد شد كه بنا بر فرض‌هاي معقولي كه مورد قبول صدرا نيز هستند، ميان ادعاي اشتقاق معنايي «موجود» و موجوديت وجود رابطه نزديكي وجود دارد. براي اين كار ابتدا از اين تز دفاع خواهد شد كه در حضور فرض‌هاي معقول و مورد پذيرش صدرا، «موجود» به معناي اشتقاقي بر چيزي صدق مي‌كند اگر و تنها اگر «وجود» بر چيزي صدق كند. سپس شواهدي ارائه خواهد شد كه از نظر صدرا «وجود» بر چيزي صدق مي‌كند اگر و تنها اگر وجود موجود است. نتيجه معادله‌اي است بين صدق اشتقاقي «موجود» و موجوديت وجود. پس از آن شواهدي ارائه خواهد شد كه طبق نظر صدرا «موجود» به لحاظ معنايي مشتق است. حاصل، استدلالي خواهد بود براي موجوديت وجود بر پايه صدق اشتقاقي «موجود». اين استدلال در متون صدرا يا شارحانش نمونه مشابهي ندارد.