تفسيري از نقد هايدگر بر مبدأ و موضوع پديدارشناسي استعلاييِ هوسرل

هايدگر در درس گفتار تمهيد براي تاريخ مفهوم زمان، نقدي دروني بر موضوع پديدارشناسي استعلايي وارد مي‌كند و هوسرل را متهم مي‌سازد كه پرسش از نحوه خاص وجود افعال روي‌آورنده آگاهي و معناي وجودرا به طور كلي فروگذاشته است. هايدگر به واسطه اين نقد، با بازگشت به مبدأ پديدارشناسي؛ يعني چرخش از رويكرد طبيعي به رويكرد استعلايي پديدارشناسانه، به فهم خاص خويش از موضوع پديدارشناسي؛ يعني دازاين راه مي‌برد. در مسير تفسير اين نوشتار نشان داده خواهد شد كه هايدگر، بر خلاف فهم مشهور، نه تنها منكر چرخش استعلايي هوسرل و مسير اپوخه و تقليل‌ها نيست، بلكه برعكس به معناي خاصي، هم اپوخه و هم تقليل استعلايي را مي‌پذيرد؛ بدين معنا كه اطلاقِ سوژه استعلاييِ مطلق را چنان ريشه‌اي مي‌كند كه مبدأيت رويكرد طبيعي هوسرل حذف مي‌شود و تمايز ميان وجود انسان با سوژه مطلق نيز از ميان مي‌رود. بدين ترتيب، دازاين، به نحو خاصي در جايگاه سوژه مطلق، به نحو توأمان در اطلاق و تناهيِ انضماميِ آن قرار مي‌گيرد.