تبيين پاتوس جهت شناخت حيث التفاتيِ پوئتيك

«Pathos» يكي از مفاهيمي است كه در انديشۀ ارسطو، غالباً به نفع ساير مفاهيم متقابلش، هيچگاه نتوانسته شأن در خوري پيدا كند. يكي از بنيادي ترين ِ اين تقابل ها دوگانۀ Logos – Pathos است كه با تبعيد Pathos به قلمروي غير Logical و محدود كردن دلالت هاي آن به احساس و انفعال، از اهميت اين مفهوم بسيار كاسته است و اين در حالي است كه در پژوهش هاي معاصر بر اهميت Pathos و نقش بنيادين آن در خوانش انديشۀ ارسطو بسيار تأكيد مي شود. يكي از دلايل گشوده شدن باب جديدي جهت بررسي Pathos به ارتباط اين مفهوم با «تغيير و جنبش» (Kinesis) بر مي گردد. هايدگر يكي از نخستين انديشمنداني بود كه به اين رابطه و نقش بنيادين Pathos به عنوان مفهومي وجودي، جهت تبيين Kinesis پرداخت. بداعت مقالۀ پيش رو در برقراري پيوند هستي شناسانه ميان پاتوس با مفهوم علت هاي تصادفي است و هدف آن نيز از يك سو برخوردي ساختارشكنانه با دوگانۀ Logos – Pathos و از ديگر سو بررسي Pathos جهت تبيين حيث التفاتي Poetic و آنچه حكمت صناعي معطوف به آن است، مي باشد.