اثبات امكان تنگناهاي اخلاقي با تكيه بر برهان از منظر تجربه عاطفي

تنگناهاي اخلاقي (Moral Dilemmas )، موقعيت هايي هستند كه در آنها فاعل با دو گزينه متعارض روبرو است كه نمي تواند بر اساس هر دو عمل كند. كساني كه از وجود چنين موقعيت هايي طرفداري مي كنند، معتقدند فاعل در اين موقعيت ها ناگزير است مرتكب خطاي اخلاقي (Moral Wrongdoing ) شود و اگر هر كدام از گزينه ها را برگزيند، با احساسات منفي از قبيل احساس گناه (guilt) ، افسوس (Regret) و پشيماني (remorse) مواجه خواهد شد. مخالفان تنگناها عليه وجود چنين موقعيت هايي استدلال كرده اند و معتقدند اين موقعيت ها، انسجام نظريه اخلاقي را زير سؤال مي برند. آنها ادعا مي كنند كه نظريه اخلاقي خوب بايد بتواند در هر موقعيتي براي فاعل راهنماي عمل (action guiding) باشد و نبايد دستورات متعارض صادر كند؛ در حالي‌كه تنگناهاي اخلاقي، مثال نقضي براي راهنماي عمل بودن نظريه هاي اخلاقي هستند. مدافعان تنگناها كه عمدتاً در چارچوب اخلاق فضيلتي استدلال مي كنند، مدعي اند كه نظريه اخلاق فضيلت، درعين حال كه مي تواند منسجم و راهنماي عمل باشد، تبيين مناسبي هم براي تنگناهاي اخلاقي فراهم مي آورد.