الگويابي در تحليل پوششي داده‌ها با رويكرد كارايي ارزش

مدل هاي اساسي تحليل پوششي داده ها به طور ذاتي بدون ارجحيت هستند، به اين مفهوم كه در اين مدل ها اهميت كليه ورودي ها و خروجي ها و نيز اهميت همه واحدهاي تصميم گيرنده تحت ارزيابي يكسان در نظر گرفته مي شود. اين ويژگي علي رغم مزيت هاي آن داراي نقاط ضعف نيز مي باشد. از اين رو موضوع دخيل نمودن ارجحيت هاي مدير در فرآيند ارزيابي و تحليل عملكرد واحدهاي تصميم گيرنده به عنوان يك مساله مهم تاكنون توسط بسياري از پژوهشگران مورد بررسي قرار گرفته است. يكي از راهكارهاي وارد نمودن ارجحيت هاي مدير در فرآيند ارزيابي واحدهاي تصميم گيرنده روش كارايي ارزش است كه ارزيابي واحدهاي تصميم گيرنده را در مقايسه با واحد تصميم گيرنده داراي بيشترين ارجحيت انجام مي دهد. از طرف ديگر بحث الگويابي يكي از موضوعات حائز اهميت در تحليل پوششي داده ها است، چرا كه بدين طريق مي توان براي هر واحد ناكارا يك واحد الگو را كه روي مرز كارايي قرار داشته و جهت بهبود عملكرد را براي آن واحد ناكارا تعيين مي كند، مشخص نمود. در اين مقاله موضوع الگويابي در تحليل پوششي داده ها مبتني بر مفهوم كارايي ارزش بررسي مي شود، بدين صورت كه در فرآيند الگويابي نقش واحد با بيشترين ارجحيت لحاظ شده و براي هر واحد ناكاراي ارزش يك واحد الگو كه روي مرز شدني كاراي ارزش قرار دارد، تعيين مي شود. همچنين نقاط قوت و ضعف اين روش مورد بحث قرار مي گيرد. در نهايت مدل الگويابي پيشنهاد شده بر روي داده هاي يك مثال واقعي اجرا شده و نتايج حاصل تحليل مي شوند.