تخصيص بهينه منابع با بكارگيري جوابهاي ايده آل

اين مقاله يك روش جديد بر اساس بردار ورودي ايده آل براي تخمين ورودي ها تحت حفظ اندازه كارايي از يك واحد تصميم گيرنده وقتي كه برخي يا همه خروجي هاي آن افزايش يافته است، پيشنهاد مي دهد. بعبارت ديگر، اين مقاله سوال زير را مطالعه كرده است: تحت حفظ كارايي، به چه ميزاني مي بايستي ورودي هاي يك واحد تصميم گيرنده افزايش يابد در شرايطي كه برخي يا همه خروجي هاي آن افزايش داده شده باشد؟ در روش ارايه شده در اين مقاله، برخلاف روش هاي پيشنهاد شده ديگر، سوال فوق فقط بر پايه مسايل برنامه ريزي خطي تك هدفي پاسخ داده شده است. مساله تخمين ورودي ها بر پايه مدل غير شعاعي راسل پيشرفته مورد بررسي قرار گرفته است. شرايط لازم و كافي براي تخمين ورودي ها بر پايه برنامه ريزي خطي پيشنهاد گرديده است. بعلاوه، اگر كمبودي در هر يك از مولفه هاي خروجي واحد تصميم گيرنده وجود داشته باشد شناسايي مي شود. يك مثال با داده هاي واقعي براي توضيح از روش پيشنهادي ارايه شده است.