مناطقي با پتانسيل فعاليت زمين‌ساختي بالا در ناحيه تهران ـ قزوين بر اساس روش تحليل سلسه‌مراتبي

غالب مطالعات و پژوهش ها، مرتبط با فرايند هاي زمين ساختي، بر دگرشكلي ها و حوادث لرزه اي و خطرات ناشي از اين رخداد ها در مناطق و نواحي مختلف متمركز بوده است. اما همچنان كه مسلم است در بسياري از مناطق ما شاهد آسيب هاي ناشي از فعاليت زمين ساختي بدون رخداد هاي لرزه اي هستيم. بنابر اين براي مطالعه جامع و ارزيابي دقيق تر از فعاليت هاي زمين ساختي، امروزه مطالعات ريخت زمين ساختي به همراه ساير مطالعات مورد توجه قرار گرفته است. لذا در اين پژوهش سعي داريم تا با محاسبه بر روي شاخص هاي ريخت زمين ساختي متعدد در لبه جنوبي البرز مركزي در محدوده تهران-قزوين و ارزيابي اين شاخص ها با توجه به شرايط زمين ساختي و آب و هوائي مناطقي با فعاليت هاي زمين ساخت نسبي بالا تر را تعيين نمائيم. اين نواحي مي توانند مناطقي با ميزان پتانسيل خطر بالا در آينده به شمار آيند. در اين مطالعه، ما ابتدا مدل ارتفاعي رقومي ناحيه مورد مطالعه را بر اساس نقشه هاي توپوگرافي متعدد و تصاوير ماهواره اي 30*30 Aster در سيستم اطلاعات جغرافيائي مي سازيم. سپس شاخص هاي ريخت سنجي متعدد را محاسبه و ارزيابي مي نماييم.از آن جائي كه، ميزان ارجحيت اين شاخص ها در ارزيابي فعاليت زمين ساخت نسبي يك ناحيه مي تواند متقاوت باشد، لذا ما براي پهنه بندي ناحيه به مناطقي با ميزان فعاليت زمين ساختي مختلف از روش تحليل سلسله مراتبي استفاده مي نماييم.