تأثير طول داده، دورۀ آماري و تعداد ايستگاه‌ها بر تغييرپذيري مقدار عامل فرسايندگي باران در مقياس‌هاي زماني مختلف در ايران

با توجه به نقش انكارناپذير عامل فرسايندگي باران در شروع فرسايش آبي، مطالعه ويژگي‌هاي مختلف آن نقش مهمي در مديريت بهينه منابع خاك و آب دارد. از طرفي عامل فرسايندگي باران در بسياري از مدل‌هاي برآورد فرسايش و به‌منظور اهداف حفاظت خاك و آب استفاده مي‌شود. حال آن‌كه مطالعۀ كاملي در خصوص بررسي اثر طول و دورۀ آماري و هم‌چنين تعداد ايستگاه‌هاي مورد استفاده بر تغييرپذيري مقدار عامل فرسايندگي باران انجام نشده است. بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي تغييرات زماني عامل فرسايندگي باران در مقياس‌هاي زماني مختلف و نيز نقش طول، دورۀ آماري و تعداد ايستگاه‌ها بر مقدار عامل فرسايندگي  ويشماير و اسميت در هفتاد ايستگاه مطالعاتي با دورۀ مشترك آماري بيست سال در مقايسه با تحليل‌هاي انجام شده در سطح كشور با هجده ايستگاه و دورۀ مشترك آماري بيست و سه سال و در دو دورۀ مطالعاتي متفاوت در ايران انجام شده است. بدين منظور مقدار عامل فرسايندگي بيش از دوازده هزار رگبار در پژوهش حاضر محاسبه و تغييرات زماني آن در مقياس‎هاي مختلف زماني با استفاده از آزمون t مورد ارزيابي و تحليل قرار گرفت. بر اساس نتايج به‌دست آمده، مقادير حداكثر و حداقل فرسايندگي ماه‌ها و فصل‏ها در مطالعۀ حاضر و پيشين مشابهت نداشته است. هم‌چنين نتايج حاصل از آزمون t دلالت بر اختلاف معني‌دار بين مقادير عامل فرسايندگي باران در برخي ماه‌ها (P 0/05) و فصل‏ها (P 0/05) در پژوهش‌هاي مورد نظر داشته است. حال آن‌كه اختلاف بين مقادير فرسايندگي سالانه در پژوهش مورد نظر معني‌دار (P 0/05) نبوده است.