مقايسه تغييرات بيان ژن‌هاي مرتبط با مسيرهاي سيگنالينگ سنتز و تجزيه پروتئين عضله اسكلتي ناشي از دو پروتكل تمرين ورزشي

زمينه و هدف: توده عضله اسكلتي به تعادل بين سنتز و تجزيه پروتئين بستگي دارد كه در شرايط بيماري و پيري دچار تغيير مي شود. تحقيق حاضر با هدف بررسي تأثير دو پروتكل تمريني بر تغييرات برخي ژن هاي درگير در مسير سنتز و تجزيه پروتئين، به منظور دستيابي به يك برنامه تمريني مؤثرتر هنگام بروز شرايط پاتولوژيك، فرآيند پيري و بهبود عملكرد ورزشكاران انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي، موش هاي صحرايي هشت هفته اي نژاد ويستار به طور تصادفي به سه گروه تمرين مقاومتي، تناوبي پرشدت و شاهد تقسيم شدند. 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، عضلات نعلي جدا و جهت بررسي بيان ژن، در دماي 80 درجه سانتيگراد نگهداري شدند. تفاوت هاي بين گروهي، با استفاده از آزمون هاي پارامتريك و ناپارامتريك در سطح معني داري، 0.05˂α تجزيه وتحليل شدند. يافته ها: افزايش بيان ژن AKT1 و Rps6kb1 نسبت به گروه شاهد در هر دو گروه تمريني معني دار بود (به خصوص گروه مقاومتي). همچنين بيان ژن هاي مرتبط با مسير تجزيه پروتئين (MuRF1 و Map1LC3a)، توسط هر دو پروتكل، به ويژه تناوبي پرشدت سركوب و به وسيله روش وسترن بلاتينگ مورد تأييد قرار گرفت. نتيجه گيري: با توجه به اينكه بيان ژن هاي مرتبط با سنتز پروتئين توسط تمرين مقاومتي افزايش مي يابد و ژن هاي درگير در روند تجزيه پروتئين توسط پروتكل تناوبي پرشدت سركوب مي شوند؛ بنابراين كاربرد عملي دو پروتكل به طور همزمان به منظور كاهش آتروفي عضلاني در شرايط پاتولوژيك و سالمندي، همچنين افزايش قدرت عضلاني براي بهبود عملكرد ورزشي مي تواند موردتوجه قرار گيرد.