نقش آبخيزداري شهري در توسعه ي پايدار شهري با تأكيد بر مديريت رواناب ها

در صورتي كه آبخيزداري را به معني يكپارچه يك حوزه ي آبخيز بدانيم، شهر به عنوان يكي از واحدهاي اصلي يك حوزه ي آبخيز به شمار مي رود. امروزه آبخيزداري شهري، به عنوان يكي از زير شاخه هاي مهم آبخيزداري، راهكارهاي بهره برداري و مديريت پايدار از منابع آبخيز در حوضه هاي شهري و حريم آن ها را به منظور بازسازي تخريب هايي كه در اثر توسعه ي شهري به وجود آمده است طراحي و تدوين مي نمايد و در پي راه كارهايي با تأكيد بر توسعه ي پايدار شهري جهت نگهداري منابع براي حال و آينده در محيط شهر، از طريق استفاده ي بهينه از زمين، و وارد كردن كمترين ضايعات به منابع تجديدناپذير است. با توجه به اهميت توسعه و ترويج آبخيزداري شهري در ايران، و ارتباط نزديك آن با توسعه ي پايدار شهري، و ضرورت آگاهي مديران و برنامه ريزان عرصه هاي شهري، در اين پژوهش سعي بر آن شده به بررسي نقش آبخيزداري شهري در توسعه ي پايدار شهري با تاكيد بر كنترل رواناب و استفاده بهينه از باران از طريق استحصال آب باران در پشت بام ها، بام سبز، و يا در راستاي تقويت آب هاي زيرزميني از قبيل استفاده از روكش هاي نفوذپذير كه همگي بر اهميت مديريت رواناب ها در مباحث آبخيزداري شهري تأكيد دارند، پرداخته شد.