پهنه‌بندي اثرات تغيير اقليم روي الگوي دمايي با استفاده از ريزمقياس نمايي داده هاي مدل HadCM3 (مطالعه موردي: استان اردبيل)

دما يكي از مهمترين پارامترهاي هواشناسي است كه در بسياري ازمطالعات مورد استفاده قرار مي گيرد. اين متغير هواشناسي در بررسي هاي تغيير اقليم و كشاورزي از اهميت ويژه اي برخوردار است، بطوري كه تغيير اقليم و افزايش درجه حرارت يكي از مسائل مهم زيست محيطي بشر به حساب مي آيد. پهنه بندي اين پارامتر و بررسي تغييرات آن در دوره دراز مدت مي تواند بر مديريت صحيح بهره برداري از منابع آب و خاك و تامين نياز آبي گياهان موثر باشد. در اين تحقيق داده‌هاي خروجي مدل گردش عمومي جو تحت سناريويA1B با استفاده از مدل SDSM ريز‌مقياس شد سپس به ارزيابي پيامدهاي تغيير اقليم بر الگوي دمايي در 3 دهه‌ي آتي استان اردبيل پرداخته شد. بدين ترتيب ابتدا متوسط دماي ساليانه استان در 3 دهه‌ي 2020 ،2050 و 2090 ميلادي مورد بررسي قرار گرفت و با داده‌هاي مشاهداتي ايستگاه‌هاي سينوپتيك استان طي دوره آماري2014-1994 مقايسه گرديد. در انتها نيز پهنه‌ بندي تغييرات الگوي دمايي در اين دوره‌ها انجام شد. نتايج نشان داد كه دما در استان بطور محسوس روند صعودي به خود خواهد گرفت بطوري‌كه ميانگين دماي حداقل و حداكثر در سطح استان در دهه‌هاي 2020، 2050 و 2080 به ترتيب 0/40، 1/90 و 3/84درجه سانتي گراد افزايش مي‌يابد. همچنين نتايج حكايت از اين امر داشت كه ايستگاه سرعين در اين 3 دهه بيشترين افزايش دما (3/84-0/68درجه سانتي‌گراد) و ايستگاه كوثر شاهد كمترين افزايش دما (°C3/13-0/35) خواهد بود.