ارائه نگرشي نوين در طراحي معماري با رويكرد معناشناسي اُمبرتو اكو

ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺣﻔﻆ ﻫﻮﯾﺖ، ﺳﻨﺖ ﻫﺎ و ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎي ﺑﻮﻣﯽ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ اي از ﯾﮏ ﺳﻮ و ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ اﻣﺮوزي ﺷﺪن از ﺳﻮي دﯾﮕﺮ از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﻢ ﺟﻮاﻣﻊ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﻣﯽ­ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ آن در ﻣﻌﻤﺎري ﻣﻌﺎﺻﺮ آﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻟﻤﺲ، ﻣﺸﺎﻫﺪه و ﺑﺮرﺳﯽ است. در اين پژوهش مسئله اين است ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ­ﺗﻮان ﺳﻨﺖ، ارزش ﻫﺎ و معاني عناصر پيشين را ﺣﻔﻆ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﻓﺮدي اﻣﺮوزي ﻧﯿﺰ ﺑﻮد، اما در زﻣﯿﻨﻪ­ي ﻣﻌﻤﺎري ﺻﺮﻓﺎً ﻣﯽ­ﺗﻮان ﺑﻪ ﺻﻮرت ﮐﯿﻔﯽ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ را ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻗﺮار داد و در اين پژوهش از رويكرد تطبيقي نشانه شناسي در معماري كمك گرفته شده است. امبرتو اكو به عنوان يك نشانه‌شناس ساختارگرا مي­ كوشد با الهام از الگوي يلمسلف به تببين اين نكته بپردازد كه تأويل اصيل در برابر تأويل نابه ­هنجار، ناشي از نوعي آزادي در عين محدوديت است، به بياني ديگر، بسط دامنه ي معاني اصيل در نشانه‌هاي گفتمان غالب بر متن، موجب پديد آمدن نوعي انسجام در آن مي‌شود، اين انسجام به خودي خود دامنه تأويل‌هايي كه با زمينه‌هاي فرهنگي و اجتماعي متن بيگانه‌اند تقليل مي‌دهد و خواننده را در مسيرهاي مشخصي از جريان تفسيري پيش مي‌برد، مسير‌هايي كه مي­توان با مطالعه­ ي نشانه شناختي اثر آنها را پيش بيني و تبيين كرد. بر اين اساس پژوهش حاضر مي­كوشد با نگاه توصيفي تحليلي، ضمن بررسي خواستگاه­هاي انديشه اكو، تاثير اين نگرش را در معماري كه موجب ايجاد معماري اصيل خواهد شد را بررسي كند.