تحليلي بر قابليت‌هاي توسعه گردشگري ساحلي در بندر ديلم با استفاده از مدل‌هاي كمي

گردشگري ساحلي، طيف كاملي از گردشگري، فراغت و فعاليتهاي تفريحي را كه در نواحي ساحلي و آبهاي نزديك سواحل را در بر مي‌گيرد. و به دليل برخورداري از ويژگيهاي خاص، از ساير عوارض مشابه متمايز مي‌باشد. سواحل جنوبي كشور در امتداد خليج فارس، به عنوان نمادي از اقتدار ملي در روابط بين‌المللي و تعامل كشور با جهان محسوب مي‌گردد. اين پژوهش با هدف ارزيابي پتانسيل‌ها و محدوديت‌هاي توسعه گردشگري ساحلي در بندر ديلم انجام شده و روش تحقيق توصيفي – تحليلي است، حجم نمونه 20 و جامعه آماري نخبگان شهرستان ديلم مي‌باشد و از روش كتابخانه اي و اسنادي براي جمع آوري منابع استفاده شده است و جهت تحليل داده‌ها از تكنيك SWOT و ANP استفاده شده است. استراتژي ايجاد زمينه مشاركت مردم محلي و تقويت نقش مديريتي در برنامه‌هاي آتي گردشگري با 754/ بالاترين اولويت و استراتژي ايجاد بوم گردهاي محلي آموزش ديده براي خدمات دهي به گردشگران داخلي وخارجي با امتياز 052/ پايين ترين اولويت را در مدل ANP به خود اختصاص داده است. از بين عوامل چهارگانه مدل SWOT كمبود نيروي متخصص وكارامد در ارائه خدمات و توسعه فعاليت‌هاي گردشگري با وزن نهايي 88/ و ارتقاي انگيزه و ميل ­به­ گردشگري­درشهروندان همسايگان خارجي كشور با وزن 68/ بالاترين ضريب وزني را به خود اختصاص داده است. به طور كلي استراتژي‌هاي انتخابي بايد از نوع كمينه ـ بيشينه باشد تا از فرصت‌هايي كه متوجه استان است بتوان در راستاي از بين بردن ضعف‌هاي توسعه گردشگري ساحلي بندرديلم استفاده كرد.