ارزيابي رفاه اجتماعي و همگرايي رفاه استانهاي ايران براي سنجش توسعه مناطق ايران

هدف اين مقاله بررسي رفاه اجتماعي و همگرايي رفاه اجتماعي استان‌هاي كشور ايران براي ارزيابي توسعه متوازن در ايران طي دوره زماني 1379-1392 مي‌باشد.براي اين منظور از همگرايي ناهار و ايندر استفاده شده است. نتايج نشان داد استان‌هاي كرمانشاه، كهكيلويه و بويراحمد و مازندران به سمت متوسط رفاه استان‌ها همگرا شده و استان‌هاي آذربايجان ‌شرقي، آذربايجان‌ غربي، اردبيل، بوشهر، خراسان رضوي، خراسان شمالي، سمنان، سيستان و بلوچستان، قم، گلستان، لرستان و هرمزگان از متوسط رفاه واگرا شده‌اند. همچنين، اكثر استان‌هاي ايران داراي رفاه پايين‌تري نسبت به ميانگين جامعه مي‌باشند. لذا عملكرد سياست‌گذاران در اين حوزه براي توسعه متوازن رفاه مناطق مناسب نبوده است.