ارزيابي سياست‌هاي مداخله در بافت مركزي شهر(نمونه موردي: كلانشهر تبريز)

مراكز شهري نماد فرهنگي شهرها به شمار مي‌آيند. بي‌توجهي به اين مراكز در جريان رشد شتابان شهرنشيني، آن‌ها را با مشكلات كالبدي، اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي روبه رو كرده و علاوه بر مختل كردن حضور انسان، بافت‌هاي اين مراكز را دچار فرسودگي نموده است. در سال‌هاي اخير در بافت مركزي شهر تبريز مداخلاتي توسط نهادهاي مسئول قرارگرفته است. اين مداخلات پيامدهاي اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و زيست‌محيطي مثبت و منفي در زندگي ساكنان اين منطقه به دنبال داشته است كه از جمله­ي اين مداخلات مي‌توان به بازسازي و احياء بافت فرسوده بلوك گلستان، توسعه و تعريض بازار مشروطه و توسعه و تعريض خيابان رضا ‌نژاد اشاره كرد. تحقيق حاضر به لحاظ هدف در زمره پژوهش‌هاي كاربردي و به لحاظ روش تحقيق پيمايشي است كه جامعه آماري آن، افراد بالاي 18 سال و حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران 378 نفر از شهروندان بافت مركزي به عنوان نمونه‌ي آماري برآورد گرديد. شيوه نمونه‌گيري، نمونه‌گيري تركيبي هدفمند است و 378 پرسشنامه در بين سرپرستان خانوار منطقه 8 شهرداري تبريز توزيع گرديد. چهار معيار كالبدي، اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي به عنوان معيارهايي براي ارزيابي طرح‌هاي موردنظر انتخاب شد و به منظور تحليل داده‌ها، از آزمون T و فرايند تحليل شبكه‌اي (ANP) استفاده شده است. نتايج حاصل از آزمون T گوياي اين است كه مداخلات صورت گرفته تأثير مثبتي را بر محدوده مذكور دارد. بر اساس فرايند تحليل شبكه‌اي، بعد كالبدي با وزن 0/451 بيشترين تأثير و بعد اجتماعي با وزن 0/119 كمترين تأثير را بر روي سطح كيفيت محيط حاصل از مداخلات صورت گرفته، داشته است.