شاخص‌هاي مؤثر بر مصرف انرژي الگوهاي مسكن در مقياس محله با تأكيد بر كارآيي انرژي‌(نمونه موردي: شهر سنندج)

با توجه به اهميت كارآيي انرژي در توسعه پايدار محل ه­اي به ‌مثابه يكي از معيارهاي توسعه پايدار به لحاظ زيست ‌محيطي و بوم­ شناختي اين مقاله با هدف شناسايي و مقايسه تطبيقي شاخص ­هاي مؤثر بر كارآمدي مسكن و بافت شهري به لحاظ بهبود وضعيت بهره ­وري مصرف انرژي، بر اساس مقياسي مياني تحت عنوان(محله) انجام شد. در اين راستا در چارچوب روش تحقيق تحليلي- توصيفي، نخست با مطالعات اسنادي به استخراج شاخص ­هاي مؤثر بر مصرف انرژي ساختمان­ ها با توجه به مقياس محله و سپس به ريخت­ شناسي و كدبندي الگوهاي مسكن و بافت شهر سنندج بر اساس شاخص­ هاي منتخب مدل مفهومي پژوهش پرداخته شد. سپس به مدل ­سازي و شبيه­ سازي مصرف انرژي كل­(گرمايش، سرمايش و روشنايي) توسط نرم‌افزار Design Builder مبادرت ورزيده شد. تفسير نتايج با استفاده از نرم‌افزار SPSS و تحليل واريانس چند متغيري و همچنين طبقه‌بندي Duncan حاكي از آن است كه بين الگوهاي غالب قرارگيري توده ساختمان، الگوي شبكه معابر و جهت‌گيري استقرار آن­ها در مجموع 72 مدل بر اساس تقسيم‌بندي بافت قديمي، مياني و جديد محلات شهر سنندج از منظر انرژي مصرفي كل رابطه معني­ داري وجود دارد. لذا كارآمدترين و ناكارآمدترين الگوي شناسايي‌شده به ترتيب به مدل­ هاي B5F3O1 و B4F2O2 اختصاص ‌يافته است. الگوي توده ­هاي فشرده ساختماني با اشتراك حداكثري جبهه­ ها در ارتباط با بلوك شهري، فضاي باز مياني بلوك و جهت استقرار شرقي- غربي از لحاظ بهره‌وري انرژي متعلق به بافت­ هاي جديد و مياني، مطلوب شناخته شد. رويكرد مورد استفاده اين پژوهش، در روند طراحي مجموعه ­هاي ساختماني در مقياس محله و برنامه ­ريزي­هاي آتي شهري براي بهبود بهره‌وري انرژي و كاهش پيامدهاي زيست ­محيطي در مناطق شهري كاربرد دارد.