تحليل انزواي فضايي بافت‌هاي شهري و شبيه‌سازي الگوي حركت عابر پياده به روش چيدمان فضا ( نمونه موردي: شهر زنجان)

انزواي فضايي در بافت­هاي شهر زنجان همواره ساير انزواهاي اجتماعي – اقتصادي را نيز ترغيب نموده است. تاكنون راهكارهاي ارائه شده بدون توجه به "رفتار شهروندان" در فضاي شهري، تنها متكي بر ادراكات ذهني طراحان و معماران بوده است كه نتوانسته گره از مشكلات فضايي اين شهر بگشايد. بنابراين به نظر مي­رسد كه تاثير نحوه ساختار و پيكربندي فضايي اين گونه بافت­ها بر جريان حركت عابر پياده يكي از عوامل مهم در تحليل انزواي فضايي باشد. از اين رو اين مقاله در[u1] بهمن سال 1394 با هدف تحليل انزواي فضايي بافت­هاي شهري زنجان اعم از فرسوده و غيرفرسوده در ساختار كلانِ شهر، براساس رفتار عامل انساني، به روش چيدمان فضا[1] انجام پذيرفت. روش تحقيق توصيفي – تحليلي بوده كه اطلاعات نظري آن از طريق مطالعات كتابخانه­اي جمع­آوري گرديد. تحليل­هاي انجام گرفته شامل دو بخش از تحليل­هاي چيدمان فضاست كه عبارتنداز: الف) تحليل پارامترهاي تركيبي ساختار فضايي شبكه معابر؛ كه داده­ها و اطلاعات مربوط به آن از طريق تحليل نقشه خط محوري به كمك نرم افزارهاي Atocad، depth map و محيط Arc GIS بدست آمده و در قالب جدول، نمودار و نقشه استخراج شده است ب) تحليل Agent، يكي از زير مجموعه­هاي تحليل چيدمان فضاست كه در نرم افزار depth map انجام پذيرفت. در اين تحليل، انزواي فضايي براساس شبيه­سازي الگوي رفتاري حركت عابر پياده صورت گرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه اولاً؛ نحوه برقراري روابط­ها و ترتيبات فضايي حاكم بر بافت­هاي شهري عامل اصلي در تحليل گونه هاي مختلف انزواي فضايي است. ثانياً؛ با استفاده از تحليل Agent، بر اساس تئوري حركت طبيعي، اين نتيجه حاصل شد كه در بافت­هاي قديم و جديد شهر زنجان، جريان عامل حركتِ عابر پياده، نقش مهمي در بروز و يا عدم بروز انزواي فضايي داشته است.