برآورد شاخص مالم كوئيست در ارزيابي تغييرات كارايي عمران شهري (نمونه موردي: تبريز در سال‌هاي 1391 و 1393)

امروزه به منظور ارزيابي كارايي سيستم‌هاي مورد نظر (نظير نظام مديريت) از مدل‌هاي رياضي تحقيق در عمليات كه مجموعه‌اي از فعاليت‌ها را به طور همزمان، به عنوان شاخص‌هاي ورودي و خروجي در نظر مي‌گيرند، استفاده مي‌شود. با درنظر گرفتن شاخص‌هاي درآمد، هزينه‌هاي جاري و جمعيت مناطق شهري به عنوان مولفه‌هاي داراي ماهيت منبع‌گونه و استفاده از شاخص هزينه‌هاي عمران شهري به عنوان شاخص توسعه و پيشرفت شهري، پژوهش حاضر به ارزيابي كارآيي و تغييرات نسبي آن در محدوده فضايي مناطق شهري تبريز در سال 1391 و 1393، با توجه به اسناد رسمي مي‌پردازد. روش تحقيق حاضر از نوع تحليلي-كاربردي بوده و جامعه آماري تحقيق حاضر را 10 منطقه شهري تبريز تشكيل مي‌دهد. روش تحليل داده‌ها نيز مبتني بر تكنيك تحليل پوششي داد‌ه‌ها و شاخص مالم‌كوئيست مي‌باشد. مطابق با نتايج كلي پژوهش، مناطق شهري 2 و 9، با ارزش عددي 1، داراي كارآيي كامل بوده و مابقي مناطق به صورت قابل قبولي، ارزش كارآيي را دارا بوده‌اند. لذا منطقه ناكارآيي در هر دو محدوده زماني قابل مشاهده نيست. همچنين، مطابق با شاخص مالم‌كوئيست، تغييرات كارآيي 5 منطقه شهري، رشد مثبت و رو به جلوتري از خود بروز داده‌اند.