جايگاه مصلحت در انديشه فقهي سياسي امام خميني (ره)

حضرت امام خميني (ره) نخستين فقيه در تاريخ سياسي تشيع هستند كه موفق به تشكيل حكومت و پياده نمودن نظريه ولايت فقيه گرديدند. ايشان در همين راستا به فقه المصلحه با ديدي متفاوت تر از گذشته نگريسته و جنبه اجتماعي وحكومتي آن را برجسته تر از قبل نشان دادند اين در حالي است كه علماي متقدم شيعي در آثارشان بيشتر به جنبه حضور مصلحت در حوزه مسايل شرعي و تكاليف فردي اشاره داشتند وكاربرد اين مهم در مسايل اجتماعي و سياسي ناديده انگاشته شده بود. حضرت امام خميني(ره) با تاكيد و توجه به سيره نبوي، مصلحت را به عنوان اصلي اساسي در حفظ و تداوم نظام اسلامي معرفي نمودند و درحوزه عمل نيز سيره سياسي ايشان نمايانگر پايبندي به اين اصل حياتي در جامعه اسلامي بوده است. در اين پژوهش تلاش نويسنده برآن است تا با استفاده از روش تحليلي – توصيفي و بر پايه داده هاي كتابخانه اي، نظريه مصلحت را در انديشه و عمل حضرت امام خميني (ره) مورد بررسي قرار دهد.