فقه حكومتي در انديشه امام خميني (ره)

فقه شيعه پيوسته در حال تحول مي‌باشد با پيروزي انقلاب اسلامي و حاكميت فقيهان جامعه بسياري از پرسش‌هاي مربوط به حوزه‌ي فقه در جامعه اسلامي به دستگاه فقه عرضه شد كه رويكردهاي فقهي باتوجه به مباني فكري و اجتهادي خود درصدد پاسخ به آن برآمدند. فقه حكومتي، احكامي است كه حاكم جامعه بر مبناي ضوابط پيش‏بيني شده شرعي و بر طبق مصالح عمومي مسلمين براي حفظ سلامت جامعه و تنظيم امور و برقراري روابط صحيح بين سازمانها در مسائل فرهنگي، تعليماتي، مالياتي و غيره... مقرر مي‏دارد. در اين بين امام خميني (ره) با رويكرد فقه حكومتي خود باعث تدوين فقهي نوين با نگرشي حكومتي شده كه معتقد به توانمندي فقه اسلامي در اداره‌ي جامعه است و تنها راه تحقق شريعت در حوزه‌ي فردي و اجتماعي را تاسيس حكومت اسلامي مي‌داند و از نظر ايشان همه آنچه در حوزه حكومت از اختيارات و وظايف پيامبر و امامان پس از او محسوب مي‌شود، براي فقيه جامع الشرايط نيز معتبر است. اين مقاله درصدد است تا با بررسي تعاريف فقه، اصول و مباني فقه حكومتي، لوازم و رويكردهاي آن فقه حكومتي را در انديشه امام خميني (ره) بررسي و تحليل نمايد و بر اين فرض استوار است كه فهم اجتهادي فقيهاني چون امام خميني (ره) از شريعت و منابع فقهي دربردارنده دستورالعملي جامع براي نظام سازي و سرپرستي از آن بر اساس دستورات فقه حكومتي مي باشد.