مقايسه اثر‌بخشي درمان يكپارچگي حسي و درمان پاسخ محور بر ميزان كاهش كيفيت غيرعادي تعاملات اجتماعي، كيفيت غيرعادي ارتباط و رفتارهاي خود تحريكي در كودكان مبتلابه اوتيسم

مقدمه: اين مطالعه به‌منظور مقايسه اثر روش درماني پاسخ محور و درمان يكپارچگي حسي در كاهش علائم كودكان پسر مبتلابه اوتيسم شامل اختلال در تعاملات اجتماعي، اختلال در ارتباط و رفتارهاي خود تحريكي انجام شد. روش كار: اين كار آزمايي باليني روي 27 نفر از پسران 8 تا 12 ساله مبتلابه اوتيسم در مدرسه پيك هنر در كلينيك توان‌بخشي ذهن زيبا تهران انجام شد. بيماران از طريق نمونه‌گيري خوشه‌اي انتخاب و به‌طور تصادفي در سه گروه 9 نفري درمان پاسخ محور، درمان يكپارچگي حسي و كنترل در انتظار درمان قرار گرفتند. گروه‌هاي مداخله به مدت 2 ماه تحت 20 جلسه درمان قرار گرفتند. سه حوزه اصلي اختلال در كودكان مبتلابه اوتيسم شامل تعاملات اجتماعي، اختلال در ارتباط و نيز رفتارهاي خود تحريكي و كليشه‌اي با استفاده از آزمون ADI-R (Autism Diagnostic Interview-Revised) به‌عنوان پيش‌آزمون و پس‌آزمون ارزيابي گرديد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS-16 و آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره (MANCOVA) تجزيه‌وتحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين ميانگين‌هاي گروه كنترل و ميانگين‌هاي گروه‌هاي آزمايش در مؤلفه‌هاي متغير وابسته كيفيت غيرعادي تعاملات اجتماعي، كيفيت غيرعادي ارتباط و رفتارهاي خود تحريكي تفاوت وجود دارد. همچنين بين گروه‌هاي PRT و Si كه تحت تأثير برنامه درماني بودند و گروه كنترل در انتظار درمان كه درمان دريافت كردند، تفاوت معنادار وجود دارد و با توجه به (597/ 0: Eta 000/0 p =، 17/98 = (26، 6) F) اين تفاوت با توجه به ميانگين‌هاي تعديل‌شده به سود گروه‌هاي آموزش‌ديده است. بحث و نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد هر دو روش مؤثرتر از عدم درمان بودند و بين ميانگين گروه درمان پاسخ محور و درمان يكپارچگي حسي در مورد كيفيت غيرعادي تعاملات اجتماعي و كيفيت غيرعادي تفاوت معناداري وجود دارد و اين تفاوت به سود گروه درمان يكپارچگي حسي است. در مورد اثربخشي رفتارهاي خودتحريكي، بين گروه‌هاي آزمايش تفاوت معناداري مشاهده نشد و هر دو درمان نسبت به گروه كنترل در انتظار درمان مؤثر بودند.