ولايت فقيه در انديشه سياسي آيت الله ميرعبدالفتاح حسيني مراغه‌اي

ولايت فقيه يكي از مباحث كلامي و فقهي در انديشه سياسي شيعه مي‌باشد كه از دوران غيبت موردتوجه بوده و در اصل‌ آن بين فقها اختلافي وجود نداشته ‌است، بلكه در نحوه حدود و اختيارات ‌آن اختلاف نظر وجود دارد. بر اين اساس فقهاي زيادي از به بررسي دلايل ولايت فقيه پرداخته‌اند. يكي از فقهايي كه بحث ولايت فقها را به صورت مبسوط مطرح و آن را استنباط نمود، آيت‌الله‌ عبدالفتاح ‌حسيني‌ مراغه‌اي در كتاب«العناوين» است. از ديدگاه مراغه‌اي ولايت اقسامي دارد، كه براساس آن مي‌توان گفت حكومت‌ها، در صورتي مشروع هستند كه يكي از اين ولايت‌ها بر آنها حكمراني كند، اين ولايت‌ها عبارتنداز: ولايت الله، ولايت پيامبر و امامان معصوم(ع) و ولايت فقيه. مراغه‌اي براي اثبات ولايت فقها به دلايل زير استناد مي‌كند: اجماع محصل، اجماع منقول، اجماع روايي. بر اين اساس روايات را به 8 دسته تقسيم و ذيل بعضي از دسته‌ها يك روايت و ذيل بعضي ديگر چند روايت نقل كرده و معتقد است فقها نايبان معصومين(ع) مي‌باشند، و حكومتي خارج از ولايت معصوم(ع)، يا نايب معصوم، حكومت جور و ولايتش نامشروع است.