اثربخشي روش تدريس مبتني بر شبيه‌سازي درس فيزيك بر خلاقيت دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصيلي 98- 1397

هدف از اين پژوهش تعيين اثربخشي روش تدريس شبيه‌سازي در درس فيزيك بر خلاقيت دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر اصفهان، در سال تحصيلي 1398-1397 بود. پژوهش نيز به روش طرح نيمه‌ تجربي و با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد. براي سنجش خلاقيت فراگيران بر اساس ديدگاه تورنس، كه در چهار خرده مقياس سيالي، بسط، ابتكار و انعطاف‌پذيري، بيان شده از آزمون 60 سوالي خلاقيت عابدي (1372) استفاده شد. از بين تمام دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر اصفهان در رشته علوم تجربي و در دريزيك، به صورت نمونه‌گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي، تعداد50 نفر از دانش‌آموزان، انتخاب شدند. فراگيران در دو گروه 25 نفره با رشته هاي تحصيلي متفاوت، در دو كلاس درسي مجزا به صورت گروه‎ آزمايش با روش تدريس شبيه‌سازي‎ و گروه كنترل با روش تدريس سنتي و بدون هيچ مداخله‌اي به مدت هشت هفته و در جلسه‌هاي 90 دقيقه‎اي آموزش ديدند. براي تمام فراگيران در دو گروه از يك معلم براي آموزش استفاده شد. داده‎هاي اين تحقيق با استفاده از نرم‌افزار 25 SPSS و در دو سطح آمار توصيفي و آمار استنباطي با تحليل كواريانس چند متغيره (مانكوا) تحليل گرديد. در نهايت نتايج تحليل اين پژوهش نشان داد كه؛ روش تدريس مبتني بر شبيه‌سازي مي تواند تفاوت معناداري در خرده‌ مقياس‎هاي سيالي، بسط و ابتكار آنها داشته(P 0/05) ولي در مؤلفه‌ انعطاف پذيري خلاقيت آنها تفاوت معناداري وجود ندارد(P 0/05) و در مجموع اين شيوه از تدريش باعث ارتقاي خلاقيت در اين فراگيران شد.