رابطه حمايت اجتماعي و تاب آوري با اضطراب اجتماعي و درماندگي روانشناختي مادران كودكان استثنايي

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه حمايت اجتماعي و تاب آوري با اضطراب اجتماعي و درماندگي روان شناختي مادران كودكان استثنايي است. روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر روش، توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي مادران كودكان استثنايي شهرستان خليل آباد كاشمر (n=42) در سال 1397-98 بودند. ابزارهاي سنجش شامل پرسشنامه حمايت اجتماعي زيمت و همكاران (1988)، تاب آوري كانر و ديوسون (2003)، اضطراب اجتماعي كانور و همكاران (2000) و درماندگي روان شناختـي دراگيـدس (1998) بود. داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير تجزيه و تحليل آماري شدند. نتايج نشان داد كه بين تاب آوري و حمايت اجتماعي با اضطراب اجتماعي و درماندگي روان شناختي مادران كودكان استثنايي رابطه مثبت معناداري وجود دارد. همچنين نتايج نشان داد حمايت اجتماعي 47درصد از تاب آوري و تاب آوري، 39درصد از اضطراب اجتماعي و 21درصد از درماندگي روان شناختي مادران كودكان استثنايي را تبيين ميكند. با توجه به نتيجه مذكور و اهميت سلامت رواني مادران، خصوصاً دغدغه هاي ويژه مادران كودكان استثنايي و احتمال اضطراب اجتماعي و درماندگي روان شناختي بالاي اين دسته از مادران، توجه به توانمندسازي رواني ـ اجتماعي اين مادران از اهميت بالايي برخوردار است. بنابراين با ارتقاي توانمندسازي رواني ـ اجتماعي مادران كودكان استثنايي ميتوان در كاهش مشكلات رواني ـ اجتماعي اين مادران گام هاي اساسي برداشت.