بررسي تأثير غلطت هاي مختلف عصارۀ آبي و الكلي تعدادي از گياهان دارويي بر رشد بيماري كپك آبي سيب

بيماري هاي پس از برداشت يكي از شايع ترين دلايل خسارت به ميوه ها و سبزيجات هستند، و سريع ترين راه كنترل آن استفاده از قارچ كش هاي شيميايي است. در اين مطالعه تأثير عصاره هاي گياهي شامل چريش، آويشن دنايي، آويشن شيرازي و رازيانه بر بيماري كپك آبي سيب با عامل پنيسليوم اكسپنسوم ، به عنوان جايگزين سموم شيميايي، بررسي شد. ابتدا تأثير عصاره هاي گياهي مذكور در آزمايشگاه بر رشد قارچ عامل بيماري كپك آبي، به وسيلۀ دو آزمون ديسك كاغذي و اختلاط با محيط كشت، بررسي شد. سپس بر اساس نتايج آزمون هاي آزمايشگاهي دو گياه آويشن دنايي و رازيانه انتخاب و تأثير آن ها بر ميزان علايم بيماري در شرايط انبار چهار درجۀ سانتي گراد مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج آزمون استفاده از ديسك كاغذي نشان داد عصارهاي آبي و الكلي آويشن دنايي با غلظت µg/ml500، به ترتيب با mm24.79 و mm26.65 ميلي متر قطر هاله داراي بالاترين اثر بازدارندگي بودند. در آزمون اختلاط عصاره هاي گياهي با محيط كشت نيز نتايج دقيقاً همانند آزمون ديسك بود و غلظت ppm 2000 از عصاره هاي آبي و الكلي از آويشن دنايي توانست به ميزان 62.49 و 72.66 درصد نسبت به شاهد، ميزان رشد قارچ را كاهش دهد. نتايج حاصل از آزمون انباري نشان داد مساحت لكۀ ايجاد شده در تيمار عصاره هاي آبي و الكلي آويشن دنايي با غلظت شش در 1000 به ترتيب به ميزان 70.52 و 85.69 درصد در مقايسه با شاهد كاهش نشان داد، به عبارت ديگر اين غلظت از عصاره هاي آبي و الكلي آويشن دنايي بيشترين كنترل كنندگي بر بيماري را در انبار از خود نشان دادند. بر اساس يافته هاي اين تحقيق عصاره هاي گياهان دارويي آويشن دنايي و شيرازي پتانسيل كنترل بيماري هاي گياهي به خصوص بعد از برداشت را دارند، و مي توان از آن ها به عنوان عوامل كنترل طبيعي به جاي سموم شيميايي استفاده نمود.