احياء رودخانه‌هاي شهري، بر اساس دو رويكرد طراحي شهري بيوفيليك و حساس به آب

امروزه توجه به مسائل زيست‌محيطي از جمله بحران آب به‌عنوان يكي از موضوعات چالش‌برانگيز در محافل علمي و تصميم‌گيري‌هاي سياسي نقش پررنگي به خود گرفته و توجه به رودخانه‌ها به‌عنوان يكي از عناصر اصلي زيست‌محيطي در شهرهاي ايران مغفول مانده و كيفيت فضاها و بافت شهري مجاور آن‌ها تنزل يافته است. از اين رو متخصصين شهري به دنبال ارائه راه‌حل‌هايي مختلف براي مقابله با مهجور ماندن رودخانه‌ها و بازگرداندن و پيوند آن‌ها با بستر و زمينه‌شان هستند. در اين ميان طراحي بيوفيليك و حساس به آب به‌عنوان دو رويكرد جديد مطرح در طراحي شهري سعي در تلفيق شهر و طبيعت با در نظرگيري مسائل مرتبط با آب دارند. در اين مقاله تلاش شده است تا با استفاده از روش‌هاي توصيفي و تحليل داده‌هاي ثانويه (اسنادي)، معيارهايي براي طراحي لبه‌هاي رودخانه‌هاي شهري بر مبناي دو رويكرد بيوفيليك و حساس به آب ارائه شود.