گذرگاه حيات وحش در منظر راه: مسابقه طراحي ساختارهاي نوين حيا توحش براي جاده هاي آمريكاي شمالي

خيابان‌ها و جاده‌ها مسيرهاي ارتباطي هستند كه دو مكان يا به‌عبارتي‌ديگر اجتماعات انساني را به هم وصل كرده و پيوند مي‌دهند. در تمامي تعاريف مربوط به جاده مفهوم پيوند و ارتباط دادن وجود دارد؛ اما در تاريخ قرن‌ها ساخت جاده‌ها، به همان اندازه كه پيوند ميان فضاها وجود دارد، ازهم‌گسيختگي نيز ديده مي‌شود. با مشخص شدن نقش مخرب جاده‌ها و بزرگراه‌ها در گسيختگي اكولوژيك و زيست بومي مناظر، زمان آن رسيده است كه در مورد جاده‌ها و خيابان‌ها بازنگري صورت پذيرد و درباره نقش اصلي جاده به‌عنوان پيونددهنده و نه عناصري كه زيستگاه‌هاي طبيعي و حيات‌وحش را از هم مي‌گسلد، دوباره بي انديشيم. امروز از طراحان و برنامه ريزان انتظار مي‌رود تا علاوه بر انتخاب بهترين محل براي احداث جاده‌ها و بزرگراه‌هاي بين‌شهري، راهكارهاي گوناگوني را در طراحي و ساخت آن‌ها در نظر بگيرند. جاده‌ها و بزرگراه‌ها بايد عناصري باشند كه باعث ايجاد پيوند ميان انسان‌ها و حيات‌وحش، فرهنگ و طبيعت مي‌شوند. طراحي و برنامه‌ريزي منظر راه يكي از مهم‌ترين وظايف معماران منظر است. نوشتار حاضر با بررسي و تحليل نمونه‌ها و ايده‌هاي نوين ارائه‌شده براي دالان‌هاي اكولوژيك در مسابقه آرك، تأثير اين مؤلفه‌ها در طراحي و برنامه‌ريزي منظر راه و نقش آن‌ها در ايجاد پيوستگي منظرين و اكولوژيك جاده‌ها را مورداشاره قرار مي‌دهد.