نقش محيط طبيعي در ايجاد حس مكان در مسكن شهري

حياط‌ ها به عنوان فضاهاي اصلي در خانه‌هاي سنتي موجد حس مكان براي ساكنين هستند. اين فضاهاي بينابيني نقش مهمي در فعاليت‌هاي روزانه داشته و ارتباط انسان محيط را در خانه‌هاي سنتي (چه ميان ساختمان‌هاي مجموعه مسكوني يا بين فضاهاي داخلي و ساختمان‌هاي همجوار) برقرار مي‌كردند. اما در بناهاي معاصر در نتيجه تراكم جمعيت و كاهش سرانه زمين، اين عنصر حياتي ناپديد شد و فعاليت‌هاي روزانه در اين فضاي عملكردي به ديگر عملكردهاي مشابه با سرانه فضايي پايين تقليل يافته، در نتيجه نوع ارتباط انسانمحيط نيز تغيير دگرگون شد. بنابراين، در اثر نياز روزافزون و غيرقابل اجتناب به ساخت آپارتمان‌ها و مجموعه‌هاي مسكوني در جوامع معاصر، هدف اين مقاله يافتن ارتباط گم‌شده ميان انسان و محيط و جايگزيني حياط‌هاي سنتي با گزينه عملكردي و رفتاري مناسب در مسكن معاصر است. تئوري تحقيق بر پايه گفتمان ميان فضاهاي داخلي و بيروني در حياط‌هاي سنتي ايران، بر اين امر تصريح مي‌كند كه ايجاد حس مكان موجب رضايت‌مندي ساكنين و عاملي كيفي در برنامه‌ريزي مسكن آينده است.