انسان شناسي جرم و مفهوم انسان شناختي قانون و حقوق: تاملي انتقادي بر پاراديم تكاملي و استعماري

مروري بر چگونگي شكل گيري ادبيات انسان شناختي در حوزه هايي چون شناخت قانون و جرم، ما را با تحول نظام گفتماني و معرفتي علوم اجتماعي از قرن نوزده به اين سو، رو به رو مينمايد. نگرش هاي پسا استعماري در دانش انسان شناسي، كه امروزه چارچوب و پارادايم غالب تاملات انسان شناختي جهان را در بر دارد، با مرور انتقادي ادبيات انسان شناسي استعماري در موج هاي نخستين آن، قرين و همراه است. درك ادبيات انسان شناسي پسا استعماري بدون توجه به موضوعات مهمي چون قانون و جرم ناقص خواهد بود. سه حوزه مهم از مطالعات انسان شناختي، اين رشته از علوم اجتماعي را به موضوع جرم شناسي نزديك مي كند، انسان شناسي حقوقي ، انسان شناسي جرم و انسان شناسي پزشكي قانوني اين مقاله مي كوشد تا نخست به معرفي سير تحول و تكامل سه شاخه ياد شده با نقدي بر پارادايم تكاملي و استعماري پرداخته و سپس؛ از جايگاه آنها در انسان شناسي سخن گويد. اين حوزه از مطالعات انسان شناختي، با رويكردي كاربردي در هم تنيده است و چشم اندازي عيني از نتايج مطالعات انسان شناختي را در حل مشكلات اجتماعي مورد تاكيد قرار مي دهد.