عوامل اقتصادي اجتماعي مؤثر بر ماندگاري گردشگران داخلي (مورد مطالعه: شهر مشهد)

ماندگاري در مقصد گردشگري از عناصر كليدي در فرآيند تصميم گيري گردشگران است و اهميتي اساسي براي مقصدهاي گردشگري دارد. طول مدت اقامت يكي از مهم ترين عوامل تعيين كننده و مؤثر در گردشگري بر اقتصاد يك منطقه است. شهر مشهد از جمله شهرهايي است كه در دهه‌هاي اخير تعداد زائران و گردشگران آن افزايش و متوسط ماندگاري آن ها كاهش يافته است. بر اساس آمارهاي به دست آمده حدود 75 درصد زائران و گردشگران مشهد مقدس اقامتي كمتر از يك هفته و فقط 25 درصد آنان اقامتي بيش از يك هفته دارند و ميانگين مدت ماندگاري زائران مشهد 43/5 شبانه روز به دست آمده است. هدف اصلي اين مطالعه، شناسايي عوامل اقتصادي و اجتماعي مؤثر بر ماندگاري گردشگران و زائران در مشهد است. براي اين منظور 692 پرسش نامه از گردشگران و زائران شهر مشهد در بهار سال 1394 كه به صورت تصادفي انتخاب شده‌اند، گردآوري و با استفاده از روش لاجيت ترتيبي به تخمين اين عوامل پرداخته شد. مدت ماندگاري (متغير وابسته) در سه گروه، ماندگاري كمتر از 5 روز، ماندگاري بين 5 تا 7 روز و بيشتر از 7 روز طبقه بندي شده است. نتايج نشان مي دهد متغيرهاي نحوۀ سفر (تنهايي)، تعداد دفعات سفر به مشهد و تعداد افراد خانوار همراه در سفر، تهيه غذا و تحصيلات تأثير منفي و معنا‌دار و متغيرهاي وسيله سفر (قطار) و درآمد (بين 1 تا 2 ميليون) تأثير مثبت و معنا‌داري بر ماندگاري گردشگر و زائر در شهر مشهد دارند.