دكترين «توحيد اجتماعي» انديشه‌اي بنيادين، در تكامل هندسه توحيدي و تعالي معنوي موحِّدان

خلأ دين‌ورزي موحِّدان و فقدان حضور همه‌جانبه دين در عرصه اجتماعي از حيات، مسئله‌اي است كه از ديرباز ذهن بسياري از نخبگان فكري و دل‌سوزان اجتماعي مسلمان را به خود مشغول كرده، و هر كدام سعي نموده‌اند، با ارائه نظريه‌اي نوين، به گونه‌اي چرائي اين مسئله را مورد كندوكاو فكري قرار دهند. با اين وجود به نظر مي‌رسد يكي از انديشه‌هايي كه مي‌تواند به اين مشكلات پايان داده، موجبات تكامل معرفتي موحِّدان و تعالي معنوي آنان در ساحت اجتماعي از حيات را فراهم نمايد، انديشه بنيادين توحيداجتماعي به معناي يگانه‌پرستي در عرصه حيات و زيست اجتماعي است. براين اساس در اين پژوهش تلاش نموده‌ايم با روشي تحليلي، نخست با ايضاح مفهومي حيات اجتماعي، يگانه‌پرستي در مجموع ارتباطات اجتماعي و ايجاد و عضويت در نهادهاي اجتماعي را به عنوان دو مؤلفه اساسي توحيد اجتماعي شمارش نماييم؛ و در ادامه با توسعه مفهومي توحيد عبادي، اطاعت از قوانين فقهي ـ حقوقي و اخلاقي خداوند و نيز اخلاص در عمل و انجام تمامي افعال و رفتارها براي رضاي او جل‌جلاله در ساحت اجتماعي از حيات را، ذيل مفهوم توحيد اجتماعي مطرح نموده، آن را به عنوان نصابي جديد در هندسه معرفتي توحيدي، و بستري براي تعالي معنوي موحِّدان معرفي نماييم.