بررسي تأثير عصاره هاي گياهي عليه بيماري كپك خاكستري سيب با عامل Botrytis cinerea

براي كنترل بيماريزا گياهي از قارچ‌كش‌هاي شيميايي استفاده مي شود. مصرف اين قارچ‌كش‌ها باعث مخاطراتي براي انسان و محيط‌زيست مي‌شود. دراين‌بين، به‌عنوان يك جايگزين مناسب براي سموم شيميايي، از عصاره هاي گياهي به‌عنوان يك روش سازگاربامحيط‌زيست مي توان استفاده كرد. در اين پژوهش از عصاره هاي آبي و متانولي اسطوخودوس (Lavandula officinalisL.)، رازيانه (Foeniculum vulgare)، پونۀ آبي (Mentha aquatica)، آويشن شيرازي (Zataria multiflora) و اكاليپتوس (Eucalyptuscamaldulensis dehn) جهت كنترل بيماريزا كپك خاكستري سيب با عامل بوتريتس سينرآ، در آزمايشگاه و در انبار C°4 استفاده شد. بر اساس نتايج در مورد آزمون ديسك گذاري در محيط كشت، عصارۀ آبي اسطوخودوس با غلظت g/mlµ500 و mm 22 قطر ممانعت از قارچ بيماريزا، داراي بيشترين اثر كنترل‌كنندگي و عصارۀ پونۀآبي با غلظت g/mlµ 50 و mm22/3 قطر ممانعت از قارچ بيماريزا، داراي كمترين اثر كنترل كنندگي، درزمينۀ كاهش رشد قارچ بود. در مورد عصاره هاي متانولي نيز عصارۀ اسطوخودوس با غلظت g/mlµ500 و mm 62/31 قطر ممانعت از قارچ بيماريزا، بهترين عصاره بود. در آزمون اختلاط با محيط كشت نيز عصاره هاي آبي و الكلي اسطوخودوس با ميزان 05/63 و 61/77 درصد ممانعت از قارچ بيماريزا به ترتيب، نسبت به شاهد در غلظت g/mlµ 500 بهترين كنترل كنندگي را نشان داد. بر اساس نتايج آزمايشگاهي بعد از اسطوخودوس، عصارۀ گياه رازيانه در حلال هاي آبي و عصارۀ گياه اكاليپتوس در حلال الكلي بهترين اثر كنترل‌كنندگي را در هر دو آزمون داشتند. در آزمون انبار C° 4 سطح لكۀ ايجادشده در تيمار عصاره هاي آبي اسطوخودوس و رازيانه با غلظت شش در 1000 به ميزان cm2 57/8 و cm272/11 كمترين ميزان خود را در مقايسه با ساير تيمارها و همچنين تيمار شاهد (با ميزان cm2 47/30) داشتند. بر اساس نتايج آزمون هاي آزمايشگاهي و انباري عصارۀ گياهان اسطوخودوس و رازيانه به‌عنوان تركيبات طبيعي با پتانسيل كنترل‌كنندگي بالا معرفي مي‌شوند.