تأثير مواد پوزولاني در بهبود آثار منفي ناشي از ناحيه انتقالي در بتن

در بتن، در فضاي بين خمير سيمان و سنگدانه، ناحيه‌اي با تخلخل زياد مشاهده شده است كه به آن ناحيه انتقالي سطح مشترك مي‌گويند. وجود تخلخل زياد در اين ناحيه، به كاهش مقاومت فشاري و مقاومت كششي مي‌انجامد. به همين دليل، پژوهشگران در پي آن هستند كه آثار ناشي از ناحيه انتقالي را كاهش دهند. استفاده از افزودني‌هاي معدني در ابعاد ريز، مي‌تواند از دو طريق ناحيه انتقالي را بهبود دهد. اولاً، با پر كردن تخلخل بتن در ناحيه انتقالي، و ثانياً با انجام واكنش پوزولاني كه به توليد مواد چسباننده منجر مي‌شود. به عنوان مثال، دوده سيليس، نانو سيليس، خاكستر پوسته برنج، متاكائولن، سرباره و ديگر موادي كه داراي سيليس بي‌ريخت هستند، مي‌توانند با كلسيم هيدروكسيد، كه ماده‌اي غير چسباننده است و در ناحيه انتقالي غلظت بالايي دارد، وارد واكنش شوند. محصول اين واكنش، توليد ژل كلسيم هيدرات سيليكات است كه سبب كاهش تخلخل و افزايش قدرت پيوند خمير سيمان و سنگدانه مي‌شود.